• Η αντίδραση μας είναι σύννομη. Η διαδικασία που προβλέπει ο νόμος δεν τηρήθηκε.
• Η διαβούλευση, πρέπει να γίνεται με συγκεκριμένο και θεσμικά προβλεπόμενο τρόπο.
• Η παράλειψη ακρόασης των πολιτών καθιστά την απόφαση διοικητικά ελλιπή.
• Η έλλειψη επαρκών χώρων στάθμευσης ακυρώνει την ουσία της ρύθμισης.
• Η Δημοτική Αρχή όφειλε να έχει εξασφαλίσει χώρους στάθμευσης εντός του αστικού ιστού.

Ο Σπύρος Καλογερίας, πρώην Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου, εξηγεί στη συνέντευξή του στον ΣΤΙΓΜΑ 97,6 γιατί η προσφυγή κατά της ελεγχόμενης στάθμευσης είναι νομικά τεκμηριωμένη, στηριζόμενη σε διαδικαστικά κενά και θεσμικές παραλείψεις.

Υπογράμμισε ότι η αντίδραση των πολιτών και των φορέων είναι απολύτως σύννομη, καθώς βασίζεται σε διατάξεις που έχουν παραβιαστεί κατά τη λήψη της απόφασης. Όπως τόνισε, πριν από την εφαρμογή οποιουδήποτε διοικητικού μέτρου, πρέπει να τηρούνται συγκεκριμένα στάδια που ορίζει ο νόμος.

Η ανάγκη τήρησης των νόμιμων διαδικασιών, είναι καθοριστική. Ο νόμος προβλέπει ότι πριν από την εφαρμογή ενός μέτρου όπως η ελεγχόμενη στάθμευση, πρέπει να διεξαχθεί δημόσια διαβούλευση. Αυτή η διαδικασία δεν έγινε, με αποτέλεσμα η σχετική απόφαση να στερείται νομιμότητας.

Εξήγησε ότι η δημόσια διαβούλευση δεν αποτελεί τυπικό βήμα, αλλά ουσιαστική διαδικασία που διασφαλίζει τη συμμετοχή της κοινωνίας. Θα έπρεπε να έχει υπάρξει πρακτικό ή έγγραφη έκθεση με τα αποτελέσματά της. Η απουσία αυτών σημαίνει ότι δεν τηρήθηκε η προβλεπόμενη διαδικασία και αυτό καθιστά την απόφαση ελλιπή.

Επιπλέον, όπως σημείωσε, η προηγούμενη ακρόαση των πολιτών είναι υποχρέωση της διοίκησης όταν πρόκειται να επιβληθεί δυσμενές μέτρο. Αν αυτή είχε πραγματοποιηθεί, θα είχαν τη δυνατότητα να εκφράσουν τη γνώμη τους πολλοί επαγγελματίες και εργαζόμενοι που επηρεάζονται άμεσα από τους νέους περιορισμούς στο κέντρο της πόλης.

Επεσήμανε ακόμη ότι πριν από την εφαρμογή της ελεγχόμενης στάθμευσης, η Δημοτική Αρχή όφειλε να έχει εξασφαλίσει τους κατάλληλους χώρους στάθμευσης, όπως προβλέπεται από την κανονιστική απόφαση που έχει ψηφιστεί. Χωρίς επαρκείς θέσεις στάθμευσης, το μέτρο καθίσταται ανεφάρμοστο.

Όπως πρόσθεσε, η κανονιστική ρύθμιση συνδέεται άρρηκτα με την ύπαρξη αυτών των βασικών προϋποθέσεων. Αν αυτές δεν πληρούνται, τίθεται ζήτημα αυτοδίκαιης άρσης της ισχύος της ρύθμισης. Η αναφορά στη σχετική διάταξη ενισχύει τη θέση ότι η εφαρμογή του μέτρου πρέπει να ανασταλεί έως ότου τηρηθούν όλες οι νόμιμες προβλέψεις.

Ο Σπύρος Καλογερίας καταλήγει ότι η προσφυγή για την ελεγχόμενη στάθμευση δεν είναι προϊόν αντίδρασης αλλά αποτέλεσμα θεσμικής και νομικής τεκμηρίωσης. Τονίζει ότι η πιστή τήρηση των διαδικασιών δεν είναι ζήτημα τύπου αλλά ουσίας, καθώς από αυτήν εξαρτάται τόσο η νομιμότητα όσο και η κοινωνική αποδοχή κάθε δημόσιας απόφασης.