Σε συνέντευξή του στον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΤΙΓΜΑ 97,6, ο Πρόεδρος της Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών Ζακύνθου, Αιμίλιος Μπάστας, αναφέρθηκε στα σοβαρά προβλήματα στελέχωσης και λειτουργίας του Νοσοκομείου Ζακύνθου.
«Η κατάσταση στο Νοσοκομείο δεν είναι καθόλου ενθαρρυντική. Το προσωπικό είναι εξαντλημένο και αυτό που με στενοχωρεί περισσότερο είναι ότι δεν βλέπουμε καμία ουσιαστική προοπτική βελτίωσης. Δεν διακρίνουμε μέτρα που να μας κάνουν να πιστεύουμε ότι την επόμενη χρονιά η κατάσταση θα είναι καλύτερη», τόνισε.
Όπως ανέφερε, γίνονται προκηρύξεις και αυτή την περίοδο βρίσκεται σε εξέλιξη προκήρυξη για 172 οργανικές θέσεις. Ωστόσο, οι ελλείψεις στα δημόσια Νοσοκομεία όλης της χώρας ξεπερνούν τις 6.000 οργανικές θέσεις. Από αυτές, περίπου 2.500 αφορούν τα Νοσοκομεία Αθήνας και Θεσσαλονίκης.
Στο Νοσοκομείο Ζακύνθου υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις στην Παθολογική Κλινική, στην Πνευμονολογική, η οποία ουσιαστικά υπολειτουργεί, στην Παιδιατρική, στη Νευρολογική και σε αρκετές ακόμη. Σχεδόν όλες οι Κλινικές και τα Τμήματα του Νοσοκομείου είναι υποστελεχωμένα.
Μοναδική εξαίρεση, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι η Ορθοπεδική Κλινική, την οποία θεωρεί επαρκώς στελεχωμένη. Εκεί υπηρετούν μόνιμοι γιατροί αλλά και επικουρικοί, οι οποίοι δεν πρέπει να συγχέονται με γιατρούς που εργάζονται με σύμβαση. Αντίστοιχα, ικανοποιητική είναι και η στελέχωση της Μαιευτικής – Γυναικολογικής Κλινικής, όπου υπηρετούν δύο μόνιμοι γιατροί και τρεις επικουρικοί.
Η δυσκολότερη κατάσταση εντοπίζεται αυτή τη στιγμή στην Παιδιατρική Κλινική. Διαθέτει έναν μόνο μόνιμο Παιδίατρο, ενώ οι υπόλοιπες ανάγκες καλύπτονται από γιατρούς που μετακινούνται από άλλες περιοχές με εντολή μετακίνησης. Αυτή την περίοδο, όμως, η μόνιμη Παιδίατρος απουσιάζει με αναρρωτική άδεια και δεν έχει βρεθεί ακόμη γιατρός για να μετακινηθεί και να καλύψει το κενό.
«Αυτό αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι οι μετακινήσεις και τα λεγόμενα “εντέλλεσθε” δεν λύνουν το πρόβλημα. Αντιθέτως, δημιουργούν νέες δυσκολίες», υπογράμμισε.
Κατά καιρούς συμβάλλουν και ιδιώτες Παιδίατροι, όμως αυτό δεν γίνεται μέσα από κάποιο οργανωμένο σχέδιο. Συνήθως, όταν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο και δεν υπάρχει άλλη λύση, αναζητείται εσπευσμένα κάποιος ιδιώτης για να καλύψει το κενό. Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγεται ένα δυσάρεστο περιστατικό, αλλά το πρόβλημα παραμένει, καθώς δεν υπάρχει οργανωμένη αντιμετώπιση του ζητήματος.
«Ως Ένωση Νοσοκομειακών Ιατρών Ζακύνθου, αλλά και ως ΟΕΝΓΕ, είμαστε σταθερά αντίθετοι στην πολιτική των συνεχών μετακινήσεων. Η μόνη ουσιαστική λύση είναι η πρόσληψη μόνιμου προσωπικού. Σήμερα, το Εθνικό Σύστημα Υγείας λειτουργεί σε πολύ μεγάλο βαθμό χάρη στις μετακινήσεις γιατρών από Νοσοκομεία σε Νοσοκομεία, γεγονός που δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη λύση», σημείωσε.
Για το ζήτημα της Παιδιατρικής έχει ήδη συγκαλέσει έκτακτη συνεδρίαση. Το πρόβλημα έχει επισημανθεί επανειλημμένα, χωρίς όμως να υπάρξει ουσιαστική αντιμετώπιση. Η Παιδιατρική διαθέτει τέσσερις οργανικές θέσεις, αλλά σήμερα ουσιαστικά καλύπτεται από έναν μόνο μόνιμο γιατρό και από γιατρούς που μετακινούνται προσωρινά.
«Δεν επιδιώκω να ανησυχήσω τον κόσμο. Θέλω, όμως, να αναδείξω ένα πραγματικά σοβαρό πρόβλημα, ώστε να προληφθούν δυσάρεστες εξελίξεις», διευκρίνισε.
Σε ό,τι αφορά το νοσηλευτικό, διοικητικό, βοηθητικό και παραϊατρικό προσωπικό, ανέφερε ότι δεν μπορεί να έχει πλήρη εικόνα, καθώς είναι Πρόεδρος της Ένωσης Νοσοκομειακών Γιατρών και όχι του Συλλόγου των εργαζομένων. Έχει ζητήσει να συναντηθεί με τον Πρόεδρο των εργαζομένων, ώστε να ενημερωθεί αναλυτικά για τα στοιχεία που αφορούν τη στελέχωση όλων των υπηρεσιών του Νοσοκομείου, όμως μέχρι σήμερα αυτό δεν έχει καταστεί δυνατό.
Επισήμανε, πάντως, ότι τόσο στο Νοσοκομείο Ζακύνθου όσο και σε ολόκληρη τη χώρα παρατηρείται κύμα παραιτήσεων νοσηλευτών. Οι συνθήκες εργασίας είναι ιδιαίτερα δύσκολες, ο φόρτος εργασίας μεγάλος και η χορήγηση των κανονικών αδειών γίνεται με μεγάλη δυσκολία.
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του προβλήματος, ανέφερε ότι στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο «Αττικόν» οφείλονται στο προσωπικό, εκτός των γιατρών, περίπου 68.000 ημέρες κανονικής άδειας και περίπου 10.000 ημέρες ρεπό. Αυτό σημαίνει ότι πολλοί εργαζόμενοι αδυνατούν να λάβουν ακόμη και τις άδειες που δικαιούνται κάθε χρόνο.
Το ίδιο πρόβλημα υπερεργασίας υπάρχει και στο Νοσοκομείο Ζακύνθου. Οι συνεχόμενες εφημερίες, οι βάρδιες, οι μεγάλες ευθύνες και η υποστελέχωση δημιουργούν συνθήκες εξουθένωσης για το προσωπικό. Όταν ένας γιατρός ή νοσηλευτής εργάζεται στα όρια της αντοχής του, αυξάνεται ο κίνδυνος τόσο για τον ίδιο όσο και για την ασφάλεια των ασθενών.
Τέτοια περιστατικά, όπως είπε, δεν είναι σπάνια. Πρόσφατα καταγράφηκε το τραγικό γεγονός μιας νοσηλεύτριας που έχασε τη ζωή της εν ώρα υπηρεσίας, έπειτα από συνεχόμενες βάρδιες, ενώ κατά καιρούς έχουν καταγραφεί περιστατικά κατάρρευσης γιατρών κατά τη διάρκεια εφημερίας, όχι όμως στο Νοσοκομείο Ζακύνθου.
Υπάρχουν, επίσης, νέοι γιατροί που σκέφτονται σοβαρά να αποχωρήσουν. Μια νέα γιατρός, η οποία δεν κατάγεται από τη Ζάκυνθο, του ανέφερε ότι ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους επέλεξε να έρθει στο νησί ήταν το επίδομα στέγασης και σίτισης που χορηγούσε η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων. Το επίδομα αυτό έχει διακοπεί εδώ και αρκετό καιρό και μέχρι σήμερα δεν έχει επανέλθει.
«Γι’ αυτό απευθύνουμε έκκληση προς τους τοπικούς φορείς και την Αυτοδιοίκηση να συμβάλουν, με οποιονδήποτε τρόπο, στην κάλυψη των αναγκών στέγασης και διαβίωσης των γιατρών. Τέτοιου είδους κίνητρα μπορούν να καταστήσουν πιο ελκυστικές τις προκηρύξεις μόνιμων θέσεων, ιδιαίτερα στα νησιά», τόνισε.
Το ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο οικονομικό. Οι μισθοί των γιατρών παραμένουν ουσιαστικά στα επίπεδα που διαμορφώθηκαν μετά τις περικοπές της περιόδου των μνημονίων, παρά τις σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας. Εξίσου σημαντικό πρόβλημα αποτελεί η επιστημονική και επαγγελματική εξέλιξη.
Πολλοί νέοι γιατροί δεν επιλέγουν τα νησιά, επειδή θεωρούν ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να εξελιχθούν επιστημονικά. Παράλληλα, οι ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες εργασίας λειτουργούν αποτρεπτικά.
Είναι λογικό, όπως εξήγησε, ένας γιατρός να διστάζει να αναλάβει θέση σε μια Κλινική που διαθέτει μία ή δύο καλυμμένες θέσεις, ενώ οι υπόλοιπες οργανικές παραμένουν κενές, γνωρίζοντας ότι θα επωμιστεί τεράστιο φόρτο εργασίας. Η πάγια θέση της Ένωσης είναι ότι πρέπει να προκηρύσσονται ταυτόχρονα όλες οι κενές οργανικές θέσεις.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Παθολογική Κλινική του Νοσοκομείου. Σήμερα όλες οι οργανικές θέσεις μπορούν να προκηρυχθούν ταυτόχρονα και, σύμφωνα με τον κ. Μπάστα, αυτό πρέπει να γίνει, ώστε να αυξηθούν οι πιθανότητες στελέχωσης της Κλινικής με μόνιμους γιατρούς.
«Θεωρώ ότι η μη προκήρυξη όλων των οργανικών θέσεων δεν είναι τυχαία. Δεν υπάρχει πραγματική πολιτική βούληση για ένα ισχυρό και πλήρως στελεχωμένο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Εκτιμώ ότι υπάρχει μια σταδιακή πορεία προς την εμπορευματοποίηση της δημόσιας υγείας και τη μεταφορά περισσότερων υπηρεσιών στον ιδιωτικό τομέα», δήλωσε.
Σε αυτό το πλαίσιο ενέταξε και τις διάφορες συμπράξεις που εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια, οι οποίες, όπως είπε, δεν έχουν αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα απογευματινά χειρουργεία, τα οποία εφαρμόστηκαν με την προσδοκία ότι θα μειώσουν τις λίστες αναμονής. Μέχρι σήμερα, όμως, δεν φαίνεται να έχουν προσφέρει ουσιαστική λύση. Αντίθετα, όπως υποστήριξε, θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικό να επαναλειτουργήσουν οι κλειστές χειρουργικές αίθουσες των δημόσιων Νοσοκομείων, ώστε να αυξηθεί σημαντικά ο αριθμός των χειρουργικών επεμβάσεων που μπορούν να πραγματοποιούνται καθημερινά.
Η ενίσχυση των δημόσιων δομών υγείας θα μπορούσε να αντιμετωπίσει πολύ αποτελεσματικότερα τις μεγάλες λίστες αναμονής. Αντί γι’ αυτό, δίνεται στους νοσοκομειακούς γιατρούς η δυνατότητα να εργάζονται και εκτός ΕΣΥ, προκειμένου να αυξήσουν το εισόδημά τους.
«Αυτή η λογική μεταφέρει σταδιακά το οικονομικό βάρος στον ίδιο τον ασθενή. Η υγεία παύει να αντιμετωπίζεται ως κοινωνικό αγαθό και αντιμετωπίζεται ως υπηρεσία που αγοράζεται. Αυτό είναι κάτι με το οποίο διαφωνώ απόλυτα», υπογράμμισε.
Σε ό,τι αφορά τη συνεργασία με τη διοίκηση του Νοσοκομείου, ανέφερε ότι υπάρχει επικοινωνία και καταβάλλεται προσπάθεια. Ο σημερινός διοικητής βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα δύσκολη θέση, καθώς καλείται να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα που δεν μπορεί να λυθεί μόνο σε τοπικό επίπεδο.
Όλο το βάρος της αναζήτησης γιατρών μεταφέρεται στον διοικητή του Νοσοκομείου, τη στιγμή που θα έπρεπε να υπάρχουν συνολικές πολιτικές αποφάσεις και ουσιαστικά κίνητρα για τη στελέχωση των δημόσιων Νοσοκομείων.
«Το βασικό μας μέλημα δεν είναι η αντιπαράθεση με τη διοίκηση. Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι η σωστή και ασφαλής λειτουργία του Νοσοκομείου Ζακύνθου», ξεκαθάρισε.
Καταλήγοντας, ο Αιμίλιος Μπάστας ανέφερε: «Θέλω να πω και κάτι προσωπικό. Είμαι Ζακυνθινός και έχω μεγαλώσει σε αυτόν τον τόπο. Από παιδί είχα συνδέσει το Νοσοκομείο με το αίσθημα της ασφάλειας. Ήταν το “δικό μας Νοσοκομείο”, στο οποίο θα απευθυνόταν κάθε κάτοικος του νησιού όταν είχε ανάγκη.
Σήμερα δεν είμαι βέβαιος ότι μπορούμε να αισθανόμαστε την ίδια ασφάλεια. Αυτό είναι που με προβληματίζει περισσότερο. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη μεθόδευση, όμως φοβάμαι ότι όσο αποδυναμώνεται το δημόσιο σύστημα υγείας, τόσο περισσότεροι πολίτες θα αναγκάζονται να καταφεύγουν στον ιδιωτικό τομέα».
