Η Μιλένα Αποστολάκη, Βουλευτής ΠΑΣΟΚ, Τομεάρχης Οικονομίας και πρώην Υφυπουργός Ανάπτυξης, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον ΣΤΙΓΜΑ 97,6, αναφέρθηκε στον Αλέξη Τσίπρα, στην κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, στην πορεία και στις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ, καθώς και στα προβλήματα που διαπίστωσε κατά την πρόσφατη επίσκεψή της στη Ζάκυνθο.
«Πριν αξιολογήσει κανείς ένα πρόγραμμα, πρέπει να σταθεί και στο ποιος το εκφωνεί. Δεν έχει σημασία μόνο τι λέγεται, αλλά και ποιος το λέει. Ο κ. Τσίπρας είναι ένας πολιτικός με μειωμένη αξιοπιστία απέναντι στον ελληνικό λαό. Η αξιοπιστία αυτή κρίνεται τόσο από την πορεία του ως Πρωθυπουργού όσο και από τις επιδόσεις του ως επικεφαλής της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.
Ο κ. Τσίπρας, ο οποίος σήμερα μιλάει για τους συνταξιούχους, είναι ο πολιτικός επί της κυβέρνησης του οποίου κόπηκε το ΕΚΑΣ και ψηφίστηκε ο νόμος Κατρούγκαλου. Ο κ. Τσίπρας, ο οποίος μιλάει για παρεμβάσεις στο ιδιωτικό χρέος, είναι ο Πρωθυπουργός επί των ημερών του οποίου ψηφίστηκαν νόμοι που επέτρεψαν την ασύδοτη δράση των funds, των servicers και τους μαζικούς ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς.
Ο κ. Τσίπρας, που σήμερα μιλάει για επίθεση στο κράτος δικαίου, είναι ένας Πρωθυπουργός επί των ημερών του οποίου υπήρξαν σοβαρές καταγγελίες για χειραγώγηση της Δικαιοσύνης. Κατά συνέπεια, εκ των πραγμάτων, η αξιοπιστία του είναι μειωμένη.
Θέλω να θυμίσω ότι είναι ο Πρωθυπουργός που καβάλησε το κύμα της οργής, αντί να σταθεί με θεσμική ευθύνη απέναντι στη δραματική περιπέτεια της χρεοκοπίας, και υποσχέθηκε ότι “με έναν νόμο και ένα άρθρο” θα έφερνε τις ζωές των ανθρώπων εκεί που ήταν πριν. Στη συνέχεια, ήταν ο Πρωθυπουργός που υποθήκευσε τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια.
Ασφαλώς και όλοι κάνουν λάθη. Στην πολιτική, όποιος πράττει είναι προφανές ότι έρχεται αντιμέτωπος και με τα λάθη του. Εδώ, όμως, δεν πρόκειται για λάθη. Πρόκειται για μια συνειδητή προσπάθεια, με επένδυση στον δημαγωγικό λαϊκισμό και μια τυχοδιωκτική στάση απέναντι στη δραματική περιπέτεια της χρεοκοπίας, προκειμένου να υφαρπάξει την ψήφο του ελληνικού λαού, με μόνο στόχο την κατάληψη της εξουσίας.
Ο κ. Τσίπρας γνώριζε ότι με “έναν νόμο και ένα άρθρο” δεν θα μπορούσε να κάνει όσα υποσχόταν. Γνώριζε επίσης, όταν καλούσε τον κόσμο να ψηφίσει “όχι” στο δημοψήφισμα, τι θα ακολουθούσε. Είναι δικαίωμα όλων να διεκδικούν μια δεύτερη ευκαιρία. Το ζήτημα, όμως, είναι ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ανθρώπινες σχέσεις. Έχουμε να κάνουμε με την τύχη μιας χώρας.
Η δεύτερη ευκαιρία προϋποθέτει ότι έχεις κάνει ουσιαστική αυτοκριτική και ότι έρχεσαι να αντιμετωπίσεις τις πολύ πιεστικές και απαιτητικές συνθήκες με αίσθημα ευθύνης, μέσα από αυτή την αυτοκριτική. Δεν έχω δει όλη αυτή την περίοδο κάποια τάση αυτοκριτικής. Αντιθέτως, όσοι φυλλομέτρησαν το βιβλίο του κ. Τσίπρα είδαν έναν ηγέτη που στερείται γενναιότητας, καθώς απέδωσε τα λάθη στους συνεργάτες του. Για έναν ηγέτη, το έλλειμμα γενναιότητας και το έλλειμμα ανάληψης της πολιτικής ευθύνης είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα σε ό,τι αφορά τη διεκδίκηση μιας δεύτερης ευκαιρίας.
Ο κ. Μητσοτάκης στη ΔΕΘ θα μιλήσει για το τέλος μιας περιόδου, μιας οκταετούς διακυβέρνησης, η οποία σφραγίζεται από δύο βασικά ζητήματα, αρνητικά για τη χώρα και τους πολίτες: τη δραματική αύξηση των ανισοτήτων και την καθεστωτική επίθεση στο κράτος δικαίου και στους θεσμούς.
Η διακυβέρνησή του στιγματίζεται από σκάνδαλα που ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταγράψει με μελανό τρόπο. Αναφέρομαι στις υποκλοπές, στην τραγωδία των Τεμπών και στην αδιανόητη διαχείριση του ζητήματος του ΟΠΕΚΕΠΕ και των καταγγελιών που έχουν διατυπωθεί για τη λειτουργία του.
Άρα, οτιδήποτε παρουσιάσει ο κ. Μητσοτάκης εντάσσεται σε αυτό το ήδη υλοποιημένο σχέδιο. Πρόκειται για την τελευταία του παρουσία στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και κλείνει ένας εκλογικός κύκλος. Θα έχουμε εκλογές σε κάποιους μήνες, ενώ η χώρα βρίσκεται σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, εξαιτίας επιλογών της κυβέρνησης που υπηρετούν μικροκομματικούς σχεδιασμούς.
Το ΠΑΣΟΚ έχει κάνει μια μακρά πορεία. Είναι ένα κόμμα που έχει σφραγίσει τη Μεταπολίτευση και μιλάμε σήμερα, 3 Σεπτεμβρίου, στην ιστορική επέτειο της ίδρυσής του. Έχει μια μακρά παρουσία στη διακυβέρνηση του τόπου, με κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, του Κώστα Σημίτη και του Γιώργου Παπανδρέου, οι οποίες άλλαξαν τη μοίρα αυτού του τόπου. Αν σκεφτείτε όλες τις εμβληματικές μεταρρυθμίσεις που έχουν συμβεί, έχουν τη σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ.
Το ΠΑΣΟΚ επωμίστηκε μια βαριά ευθύνη, αντιμετωπίζοντας τη δοκιμασία της χρεοκοπίας. Ανέλαβε αυτή την ευθύνη χωρίς να του αναλογεί, ενώ κάποιοι βυσσοδόμησαν εναντίον του. Παρ’ όλα αυτά, παρά τα όσα έγιναν και παρά τα όσα κάποιοι προσπάθησαν να του καταλογίσουν, οι αντοχές του είναι ιστορικές και εξηγούν τη σημερινή του επιστροφή.
Σήμερα το ΠΑΣΟΚ έχει επιστρέψει. Έχει κοινωνική και πολιτική αναφορά σε κάθε γωνιά της χώρας, έχει αναφορά σε κάθε κοινωνική και ηλικιακή ομάδα και αγωνίζεται να ξαναγίνει ο καταλύτης της πολιτικής αλλαγής.
Αυτό θα γίνει μέσα από ένα πρόγραμμα ευθύνης, σοβαρότητας και τεκμηρίωσης, το οποίο υπηρετεί μια διαφορετική οικονομική και φορολογική πολιτική, που δεν χρησιμοποιεί τον πληθωρισμό ως εργαλείο οικονομικής πολιτικής, μια διαφορετική πολιτική για την αντιμετώπιση του ιδιωτικού χρέους και των κόκκινων δανείων και μια ουσιαστική πολιτική για την αντιμετώπιση του στεγαστικού προβλήματος.
Το στεγαστικό πρόβλημα τροφοδοτήθηκε ουσιαστικά από πολιτικές όπως η Golden Visa και η ανεξέλεγκτη εξάπλωση του Airbnb. Χρειάζεται, επομένως, μια διαφορετική πολιτική και στα εργασιακά, αλλά και συνολικά μια πολιτική που θα ανατρέψει την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί.
Πρέπει να αναγνωρίσουμε μια “επιτυχία”, σε εισαγωγικά, της κυβέρνησης Μητσοτάκη: Το γεγονός ότι η χώρα μας βρίσκεται σήμερα στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς την αγοραστική δύναμη.
Χρειάζεται, επίσης, μια διαφορετική πολιτική σε ό,τι αφορά τη λειτουργία των θεσμών και το κράτος δικαίου, την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και συνολικά αυτή την παθογένεια που τροφοδότησε το καθεστωτικό επιτελικό κράτος. Θέλω να θυμίσω ότι το επιτελικό κράτος ήταν ένας από τους πρώτους νόμους της κυβέρνησης Μητσοτάκη, μαζί με την αλλαγή των προσόντων του επικεφαλής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Ήταν, δηλαδή, η βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκε η σημερινή καθεστωτική λειτουργία της κυβέρνησης, με αδιαφάνεια και εκτεταμένη διαφθορά.
Πριν από λίγες ημέρες επισκέφθηκα τη Ζάκυνθο και παρέμεινα στο νησί για δύο ημέρες. Είχα την ευκαιρία να συναντηθώ με πολλούς φορείς και με τους αρμόδιους Αντιπεριφερειάρχες. Συναντήθηκα με την Πρόεδρο του Επιμελητηρίου, επισκέφθηκα το Γενικό Νοσοκομείο, πήγα στον Αγροτικό Συνεταιρισμό και είχα και άλλες συναντήσεις.
Αυτό που είδα είναι ότι ένας τόπος με μεγάλη συνεισφορά στο ΑΕΠ και ένας παγκόσμιος τουριστικός προορισμός βρίσκεται σήμερα σε μεγάλη υστέρηση σε ό,τι αφορά βασικές υποδομές. Αναφέρομαι στο νερό, στην αποχέτευση, στα σκουπίδια, αλλά και στη δραματική υποστελέχωση του Νοσοκομείου, ενδεικτικά στην Παθολογική και την Παιδιατρική Κλινική.
Πρόκειται για μια κατάσταση που υπολείπεται των αναγκών και, κυρίως, της συνεισφοράς του νησιού στην εθνική οικονομία. Άκουσα διάφορες εξαγγελίες που είχαν γίνει το 2024 για 340 εκατομμύρια ευρώ και βλέπω σήμερα μια δραματική υποχώρηση των εξαγγελιών σε σχέση με το τι πραγματικά έχει επενδυθεί στο νησί. Νομίζω ότι χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Ναυάγιο. Ένα παγκόσμιο τουριστικό τοπόσημο βρίσκεται αντιμέτωπο με την εγκατάλειψη.
Συνάντησα, λοιπόν, μια πικρία, για να το πω κομψά, από φορείς που αισθάνονται αυτή την εγκατάλειψη. Θα σας έλεγα ότι η Ζάκυνθος είναι ένας από εκείνους τους τόπους –και το λέω αυτό επειδή περιοδεύω σε πάρα πολλούς τόπους της χώρας μας– όπου βλέπω ότι το αίτημα για πολιτική αλλαγή είναι πραγματικά επιτακτικό. Και πιστεύω ότι αυτό το αίτημα θα εκφραστεί και στην εκλογική κάλπη».
