Βαρύτατες οι ευθύνες όσων το εγκατέλειψαν εδώ και 40 χρόνια
Η στέγη έχει ήδη αποκατασταθεί – Υπήρχαν νομικά και ιδιοκτησιακά ζητήματα που λύθηκαν
1,2 εκατομμύρια ευρώ για τη στατικότητα και 1,5 εκατομμύρια για τον εξωραϊσμό του κτηρίου
Στόχος να ολοκληρωθεί η πρώτη φάση πριν από το καλοκαίρι του 2027
Η υλοποίηση και η επίβλεψη των εργασιών ανήκουν στη ΔΥΠΑ – Εξασφαλισμένη η χρηματοδότηση
Πρόταση για στέγαση του Εργατικού Κέντρου και αξιοποίηση των υπόλοιπων χώρων
Ο Βουλευτής Ζακύνθου, Διονύσιος Ακτύπης, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον ΣΤΙΓΜΑ 97,6, αναφέρθηκε στην έναρξη των εργασιών αποκατάστασης του κτηρίου του Εργατικού Κέντρου, παρουσιάζοντας την πορεία που ακολουθήθηκε για να φτάσει το έργο στο σημερινό στάδιο, το ύψος της χρηματοδότησης, τα χρονοδιαγράμματα και την πρόταση για τη μελλοντική αξιοποίηση του κτηρίου.
Αρχικά τόνισε, πως το κτήριο είχε εγκαταλειφθεί εδώ και σχεδόν 40 χρόνια, αλλά παρά την εγκατάλειψη και τη φθορά που υπέστη με την πάροδο του χρόνου, παραμένει όρθιο και σύμφωνα με τη μελέτη που εκπονήθηκε από το Πολυτεχνείο, δεν παρουσιάζει τα σοβαρά προβλήματα που κατά καιρούς του αποδίδονταν. Σημείωσε ωστόσο, ότι υπάρχουν μεγάλες ευθύνες τόσο στο πολιτικό προσωπικό, όσο και σε όσους είχαν αναλάβει τη διαχείριση του κτηρίου τα προηγούμενα χρόνια.
Ανατρέχοντας στο παρελθόν, θυμήθηκε πως όταν ήταν Δήμαρχος, επικοινώνησε μαζί του ο αείμνηστος Διονύσιος Ζήβας, καθηγητής Πολυτεχνείου, ο οποίος είχε εκπονήσει τη μελέτη και τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό του συγκεκριμένου κτηρίου. Τον είχε ρωτήσει γιατί δεν λειτουργούσε το κτήριο.
Ο ίδιος του είχε απαντήσει ότι δεν υπαγόταν στην αρμοδιότητα του Δήμου, αλλά στον τότε Οργανισμό Σχολικών Κτηρίων. Παράλληλα, του είχε μεταφέρει τις πληροφορίες που κυκλοφορούσαν στο νησί, σύμφωνα με τις οποίες το κτήριο αντιμετώπιζε προβλήματα και είχε υποστεί βλάβες από τους σεισμούς, γεγονός που φέρεται να οδήγησε στην εγκατάλειψή του.
Όπως περιέγραψε, ο καθηγητής Ζήβας είχε αμφισβητήσει αυτές τις πληροφορίες, υποστηρίζοντας ότι το κτήριο ήταν σε καλή κατάσταση και ζητώντας να λειτουργήσει. Η συζήτηση αυτή, σύμφωνα με τον Βουλευτή, είχε γίνει το 2008- 2009.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, δεν υπήρξε ουσιαστική παρέμβαση. Η στέγη κατέρρευσε σε διάφορα σημεία, τα νερά εισέρχονταν στο εσωτερικό, ενώ μέσα στο κτήριο άρχισαν να φυτρώνουν ακόμη και δέντρα. Όπως υπογράμμισε, το ενδιαφέρον περιοριζόταν στη λειτουργία των καταστημάτων στο ισόγειο, από τα οποία υπήρχαν έσοδα, ενώ το υπόλοιπο κτήριο παρέμενε εγκαταλειμμένο στο κέντρο της πόλης.
Χαρακτήρισε την εικόνα αυτή δυσφημιστική για τη Ζάκυνθο, την ιστορία και την αρχιτεκτονική της. Ανέφερε επίσης, πως όταν οι περίοικοι διαμαρτυρήθηκαν επειδή κρέμονταν κεραμίδια, με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος τόσο για το κτήριο, όσο και για τους κατοίκους της περιοχής, ξεκίνησε η συνεργασία με τη ΔΥΠΑ, τον πρώην ΟΑΕΔ, για την αποκατάσταση της στέγης.
Η στέγη αποκαταστάθηκε με βάση μελέτη του Πολιτικού Μηχανικού, Δημήτρη Μαρούδα, ο οποίος την εκπόνησε αφιλοκερδώς, χωρίς να πληρωθεί για την εργασία του. Στη συνέχεια, ανατέθηκε σε καθηγητή του Πολυτεχνείου η μελέτη για τη στήριξη και την αποκατάσταση του κτηρίου. Κλιμάκιο του Πολυτεχνείου επισκέφθηκε το κτήριο και έλαβε δείγματα από το σκυρόδεμα, προκειμένου να εξεταστεί η στατικότητά του.
Κατά την επίσκεψη διατυπώθηκαν ερωτήματα για το πώς είχε αφεθεί το κτήριο σε αυτή την κατάσταση. Όπως εξήγησε, τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν συνδέονται κυρίως με την εισροή των υδάτων και την εγκατάλειψη επί σειρά ετών. Ερωτηθείς για τις ευθύνες όσων είχαν αφήσει το κτήριο χωρίς παρέμβαση, απάντησε ότι προτεραιότητά του είναι να αποκατασταθεί το κτήριο. Ωστόσο, εξήγησε ότι αναφέρεται στο παρελθόν επειδή υπάρχουν σήμερα άνθρωποι που αμφισβητούν το έργο του και αναρωτιούνται τι έχει κάνει.
«Τα λέω για να τους τα θυμίζω», τόνισε χαρακτηριστικά, σχολιάζοντας πως όσοι περνούσαν επί χρόνια από το σημείο χωρίς να ασχολούνται με την κατάσταση του κτηρίου, τώρα που ξεκίνησαν οι εργασίες, μιλούν για πολιτικές σκοπιμότητες και για το γεγονός ότι πλησιάζουν οι εκλογές.
Επισήμανε ότι, πριν φτάσει το έργο στο σημερινό στάδιο, έπρεπε να επιλυθούν ιδιοκτησιακά και νομικά ζητήματα, καθώς στο κτήριο υπάρχουν διαφορετικές ιδιοκτησίες και ποσοστά. Τα θέματα αυτά έπρεπε να διευθετηθούν μέσα από γενικές συνελεύσεις και συμφωνίες για το ποιος θα αναλάβει τι.
«Δεν ήταν μια εύκολη εξίσωση», σημείωσε, προσθέτοντας ότι τα προβλήματα επιλύθηκαν και πλέον το κτήριο έχει κλείσει για να προχωρήσουν οι εργασίες. Όπως είπε, έχουν απομακρυνθεί τα υλικά που βρίσκονταν στο εσωτερικό, μεταξύ των οποίων και τα παλιά καθίσματα του αμφιθεάτρου, ώστε να προχωρήσει η στατική μελέτη και η εφαρμογή της.
Για τη στατική ενίσχυση του κτηρίου προβλέπεται έργο ύψους περίπου 1,2 εκατομυρίων ευρώ. Μετά την ολοκλήρωση αυτής της φάσης θα ακολουθήσει ο εξωραϊσμός, για τον οποίο απαιτούνται περίπου 1,5 εκατομμύρια. ευρώ. Το συνολικό κόστος εκτιμάται ότι θα φτάσει περίπου τα 3 εκατομμύρια.
Διαβεβαίωσε ότι η χρηματοδότηση είναι εξασφαλισμένη. Επισήμανε ωστόσο, ότι πρόκειται για ένα δύσκολο έργο, καθώς το κτήριο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και οι εργασίες αναμένεται να προκαλέσουν όχληση. Η έναρξη δεν μπορούσε να γίνει νωρίτερα λόγω της θερινής περιόδου.
Στόχος είναι να ολοκληρωθεί η πρώτη φάση πριν από το καλοκαίρι του 2027, ώστε να μην παραμένει το κτήριο ανοιχτό και να περιοριστεί η όχληση στο κέντρο της πόλης. Διευκρίνισε πάντως, ότι το χρονοδιάγραμμα εξαρτάται από τις δυσκολίες που ενδέχεται να προκύψουν κατά την εκτέλεση των εργασιών, καθώς και από την πορεία του έργου από τους εργολάβους που θα το αναλάβουν.
Η ολοκλήρωση του εξωραϊσμού δεν αναμένεται να γίνει μέχρι τότε. Όπως ανέφερε, η συνολική παράδοση του κτηρίου τοποθετείται, με βάση τη σημερινή πορεία των πραγμάτων, στο 2028.
«Το σημαντικό είναι ότι το έργο ξεκίνησε, ότι οι χρηματοδοτήσεις και οι μελέτες είναι έτοιμες», τόνισε, προσθέτοντας ότι για να φτάσουν τα πράγματα σε αυτό το σημείο χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια από την πλευρά του, το Υπουργείο Εργασίας και τη ΔΥΠΑ.
Αναφέρθηκε και στο ενδεχόμενο κατεδάφισης του κτηρίου, σημειώνοντας ότι υπήρχαν απόψεις πως αυτή θα έπρεπε να είναι η λύση. Μια τέτοια εξέλιξη όμως θα ήταν ιδιαίτερα αρνητική για το κέντρο της πόλης, καθώς πρόκειται για ένα ιστορικό και αρχιτεκτονικά όμορφο κτήριο, το οποίο μπορεί να αξιοποιηθεί για τις πολιτιστικές ανάγκες της Ζακύνθου και για άλλες χρήσεις.
Σε ό,τι αφορά τη χρηματοδότηση, διευκρίνισε ότι τα χρήματα προέρχονται από τη ΔΥΠΑ και από δικά της προγραμματικά κονδύλια. Η ευθύνη για την υλοποίηση και την επίβλεψη των εργασιών ανήκει επίσης στη ΔΥΠΑ, καθώς πρόκειται για κεντρικό έργο και δεν προβλέπεται επίβλεψη από κάποιον τοπικό φορέα της Ζακύνθου.
Για τη μελλοντική χρήση του κτηρίου, ανέφερε ότι δική του πρόταση είναι να επανέλθει στην προηγούμενη λειτουργική του κατάσταση, με το αμφιθέατρο, τα γραφεία και τους υπόλοιπους χώρους του. Μετά την αποκατάσταση, η ηγεσία της ΔΥΠΑ που θα βρίσκεται τότε στη διοίκηση, θα αποφασίσει για την τελική αξιοποίηση των χώρων. Πρότεινε να στεγαστεί στο κτήριο και το Εργατικό Κέντρο, με την παραχώρηση ενός ή δύο γραφείων.
Όπως σημείωσε, σήμερα το Εργατικό Κέντρο στεγάζεται σε χώρο για τον οποίο η ΔΥΠΑ καταβάλλει ενοίκιο. Επομένως, η μεταφορά του στο αποκατεστημένο κτήριο θα μπορούσε να απαλλάξει την υπηρεσία από αυτό το οικονομικό βάρος. Υπενθύμισε ότι το Εργατικό Κέντρο έχει ποσοστό ιδιοκτησίας 37% στο συγκεκριμένο κτήριο, ενώ διαθέτει και τα καταστήματα στο ισόγειο. Κατά την άποψή του, θα μπορούσε να υπάρξει παραχώρηση χώρων για τη στέγασή του, ενώ τα υπόλοιπα γραφεία θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από άλλες υπηρεσίες. Η τελική απόφαση ωστόσο, θα ληφθεί από τη ΔΥΠΑ.
«Κύριο μέλημά μου είναι να γίνει το κτήριο, να είναι λειτουργικό, όμορφο, να μην είναι δυσφήμιση στο κέντρο της Ζακύνθου», δήλωσε, προσθέτοντας ότι θέλει, όταν ολοκληρωθεί η θητεία του, να μπορεί να πει πως συνέβαλε στην αποκατάσταση ενός κτηρίου που παρέμενε κατεστραμμένο επί σχεδόν 40 χρόνια, χωρίς κανείς να έχει ενδιαφερθεί να δώσει λύση.
Κλείνοντας τη συνέντευξη, αναφέρθηκε και σε άλλα έργα που έχουν ήδη παραδοθεί για χρήση. Συγκεκριμένα, ανέφερε το Πολιτιστικό Κέντρο του Αγαλά και το Κέντρο Υγείας στην Καλιθέα.
Σχολιάζοντας το ύψος των Προϋπολογισμών τους, έκανε αναφορά σε έργα της τάξης των 5 εκατομμυρίων ευρώ, σημειώνοντας με σκωπτικό τόνο, ότι στη Ζάκυνθο, όπου έχει συνηθίσει να γίνεται λόγος για πολύ μεγάλα έργα, άνω των 100 εκατομμυρίων ευρώ, τα συγκεκριμένα έργα μπορεί να θεωρούνται από κάποιους ως μικρά.
