Η έλλειψη κρατικής στήριξης και οι χαμηλές τιμές πιέζουν τους ελαιοπαραγωγούς
Στα 2,70 ευρώ το κιλό η τιμή του ελαιολάδου – Αίτημα για τουλάχιστον 4,90 ευρώ
Προβλήματα και στα ελαιοτριβεία λόγω του κόστους λειτουργίας και της διάθεσης του πυρήνα
Η εγκατάλειψη της μαύρης σταφίδας και η μείωση των αγροτικών εργατικών χεριών
Πρόταση για διακρατικές συμφωνίες με στόχο την στήριξη της παραγωγής
Ο Ελαιοπαραγωγός, Νίκος Σούλης, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον ΣΤΙΓΜΑ 97,6, περιέγραψε τις χαμηλές τιμές του ελαιολάδου, το αυξημένο κόστος παραγωγής, τα προβλήματα στη διάθεση του προϊόντος, τις δυσκολίες σε παραγωγούς και σε ιδιοκτήτες των ελαιοτριβείων, καθώς και την εξαφάνιση της μαύρης σταφίδας.
«Είναι η πιο δύσκολη χρονιά που έχει παρουσιαστεί μέχρι σήμερα», δήλωσε αρχικά, αποδίδοντας την κατάσταση στην έλλειψη κρατικής στήριξης προς τον αγροτικό τομέα. Όπως σημείωσε, «δεν φταίνε οι αγρότες, οι έμποροι, ή οι Ζακυνθινοί. Φταίει γενικά το κράτος που δεν στηρίζει τον αγροτικό τομέα».
Αναφερόμενος στην πορεία της αγροτικής οικονομίας του νησιού, στάθηκε στην υποχώρηση της καλλιέργειας της μαύρης σταφίδας, η οποία στο παρελθόν αποτελούσε βασική πηγή εισοδήματος για τη Ζάκυνθο.
Όπως είπε, σε παλαιότερες εποχές τα αγγλικά πλοία έρχονταν στη Ζάκυνθο για να παραλάβουν τη σταφίδα, ένα προϊόν που είχε χαρακτηριστεί ως ο «μαύρος χρυσός». Ωστόσο, με την πάροδο των χρόνων, η παραγωγή μειώθηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε σήμερα δεν παράγεται ούτε η ποσότητα που θα αρκούσε για να γεμίσουν δύο φορτηγά. «Η μαύρη σταφίδα έχει εξαφανιστεί από την οικονομία της Ζακύνθου», τόνισε.
Περιγράφοντας την εικόνα που επικρατούσε παλαιότερα στην αγορά του ελαιολάδου, θυμήθηκε τις εποχές κατά τις οποίες οι παραγωγοί παρέδιδαν το λάδι τους στην Ένωση, η οποία αποτελούσε τον κυρίαρχο έμπορο, μαζί με άλλους. Στην περιοχή της Λούμπας, οι παραγωγοί έβλεπαν τα βαρέλια να διαδέχονται το ένα μετά το άλλο, με τις ποσότητες να φτάνουν ακόμη και τα 200, 300 ή 500 βαρέλια την ημέρα.
«Σήμερα δεν μπορούμε να πουλήσουμε ούτε ένα βαρέλι», είπε, επισημαίνοντας ότι η αγορά έχει αλλάξει σημαντικά και ότι η εμπορία του ελαιολάδου στη Ζάκυνθο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την Ιταλική αγορά. «Αυτοί διευθύνουν την αγορά του λαδιού», ανέφερε.
Ο ίδιος χαρακτήρισε την τιμή του ελαιολάδου «εξευτελιστική», υποστηρίζοντας ότι με τα σημερινά δεδομένα δεν μπορεί να επιβιώσει οικονομικά ούτε ο παραγωγός, ούτε ο ιδιοκτήτης του ελαιοτριβείου. Όπως εξήγησε, οι ιδιοκτήτες των ελαιοτριβείων αντιμετωπίζουν αντίστοιχες δυσκολίες, καθώς δεν μπορούν να διαθέσουν το λάδι τους σε ικανοποιητική τιμή. Έτσι, αναγκάζονται να ζητούν από τους παραγωγούς μεγαλύτερη αμοιβή για την επεξεργασία του καρπού, προκειμένου να καλύψουν τα λειτουργικά τους έξοδα.
Στο πλαίσιο αυτό, αναφέρθηκε στην παρακράτηση μέρους του παραγόμενου ελαιολάδου ως αμοιβή του ελαιοτριβείου, η οποία, κυμαίνεται περίπου στο 15%. Παράλληλα, εξέφρασε την ανησυχία του για το κατά πόσο τα ελαιοτριβεία θα μπορέσουν να συνεχίσουν να λειτουργούν με τα σημερινά δεδομένα.
Ένα ακόμη πρόβλημα, αφορά τη διάθεση του ελαιοπυρήνα στα πυρηνελαιουργεία. Όπως εξήγησε, τα ελαιοτριβεία της Ζακύνθου λειτουργούν με τριφασικό σύστημα, με αποτέλεσμα ο πυρήνας να περιέχει περισσότερη υγρασία και νερό από τον καρπό, καθώς και υγρά υπολείμματα της επεξεργασίας, όπως ο κατσίγαρος.
Αυτή η σύνθεση δυσκολεύει την επεξεργασία του πυρήνα από τα πυρηνελαιουργεία, τα οποία δεν επιθυμούν πλέον να τον παραλαμβάνουν με τους προηγούμενους όρους. «Μας λένε, πληρώστε τη μεταφορά και φέρτε τον», σημείωσε.
Διευκρίνισε ότι το πρόβλημα έχει ενταθεί το τελευταίο διάστημα, καθώς η πτώση της τιμής του ελαιολάδου συμπαρέσυρε και την αξία του πυρηνελαίου. Όπως εκτίμησε, τα εργοστάσια προσπαθούν να προστατεύσουν τη θέση τους σε μια περίοδο κατά την οποία έχει μειωθεί η αξία των προϊόντων που διαχειρίζονται.
Αναφερόμενος στην τρέχουσα τιμή του ελαιολάδου, είπε ότι κυμαίνεται στα 2,70 ευρώ το κιλό. Όπως ανέφερε, οι παραγωγοί θα ήθελαν η τιμή να φτάσει τουλάχιστον στα 5 ευρώ, ενώ ο ίδιος θα θεωρούσε ικανοποιητική ακόμη και μια τιμή της τάξης των 4,90 ευρώ.
Όπως ανέφερε, η Ζάκυνθος στηρίχθηκε επί δεκαετίες στη σταφίδα, η οποία αποτελούσε βασική πηγή εισοδήματος για πολλές οικογένειες. Σήμερα, μετά την εγκατάλειψη της σταφιδοκαλλιέργειας, το βάρος έχει περάσει στα ελαιόδεντρα, τα οποία ωστόσο, αρχίζουν και αυτά να εγκαταλείπονται. «Έφυγε η σταφίδα και μείνανε τα λιόφυτα, όμως και αυτά εγκαταλείπονται», τόνισε, περιγράφοντας την εικόνα ελαιώνων που έχουν γεμίσει χόρτα και δεν καλλιεργούνται συστηματικά.
Σημαντικό πρόβλημα αποτελεί και η έλλειψη εργατικών χεριών για τη συγκομιδή της ελιάς. Όπως εκτίμησε, η ανάπτυξη του τουρισμού έχει περιορίσει σε μεγάλο βαθμό το διαθέσιμο αγροτικό εργατικό δυναμικό, δημιουργώντας πρόσθετες δυσκολίες για τους παραγωγούς.
Σε ό,τι αφορά τις ανησυχίες για την ποιότητα του καρπού κατά τη φετινή περίοδο, εκτίμησε ότι το ζήτημα μπορεί να αντιμετωπιστεί εφόσον ο παραγωγός φροντίζει σωστά τον ελαιώνα του και τηρούνται οι απαραίτητες διαδικασίες. Η ποιότητα του ελαιολάδου εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από την κατάσταση του καρπού και την αποτελεσματική δακοκτονία.
«Άν προσέξεις στο δέντρο σου, θα κάνεις καλό λάδι», ανέφερε, προσθέτοντας ότι εφόσον υπάρχει καλή δακοκτονία και ακολουθούνται σωστά οι διαδικασίες ελαιοποίησης, μπορεί να παραχθεί ελαιόλαδο καλής ποιότητας.
Αναφερόμενος στα μέτρα που θα μπορούσε να λάβει η κυβέρνηση για να στηρίξει τους παραγωγούς, πρότεινε τη σύναψη διακρατικών συμφωνιών, οι οποίες θα μπορούσαν να συμβάλουν στη διάθεση του Ελληνικού ελαιολάδου σε μεγαλύτερες αγορές. Το κράτος, όπως προχωρά σε συμφωνίες για την αγορά στρατιωτικών εξοπλισμών, να επιδιώξει αντίστοιχες συμφωνίες για την αγορά Ελληνικού ελαιολάδου από άλλες χώρες.
Κλείνοντας, προειδοποίησε ότι οι συνέπειες της σημερινής κατάστασης δεν περιορίζονται στους ελαιοπαραγωγούς, αλλά αφορούν συνολικά τη Ζάκυνθο. «Δεν είναι μόνο ο παραγωγός. Είναι όλοι οι Ζακυνθινοί. Εάν συνεχιστεί αυτή η πορεία, μεγάλες εκτάσεις γης θα μείνουν ακαλλιέργητες. Ήδη υπάρχουν πολλά εγκαταλελειμμένα ελαιόδεντρα και είναι κρίμα», κατέληξε.
